Pierwsze próby stworzenia roweru elektrycznego, który wszedł by do produkcji seryjnej, zostały podjęte przez firmę EMI (należała do grupy Philips) w 1932 roku. Firma EMI wspólnie z producentem akumulatorów AFA planowała stworzyć zestaw napędowy, który miał być sprzedawany do różnych producentów rowerów (jako wspomaganie elektryczne). Rozwiązanie to ostatecznie nie zyskało dużego zainteresowania i zostało zarzucone.
Dopiero początki lat 80-tych XX wieku wraz z nadejściem kryzysu naftowego niejako uświadomiło społeczeństwu, że ropa jest zasobem wyczerpalnym i warto szukać dla niej alternatyw.
Pierwszym sukcesem w obszarze rowerów elektrycznych był produkt stworzony przez firmę Herkules w 1989 roku (model Elektra w wersji elektrycznej i Saxonette w wersji spalinowej). Znacznym ograniczeniem w tym przypadku była konieczność używania kasku oraz posiadania obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego (pojazd był traktowany bardziej jako motorower, a nie rower). Te wymagania sprawiły, że po początkowym sukcesie, znacząco spadła liczba sprzedawanych rowerów elektrycznych tej marki.
Dopiero stworzenie przez firmę Yamaha napędu Pedelec otworzyło szeroko drogi dla rowerów elektrycznych (nie ma konieczności opłacania ubezpieczenia komunikacyjnego, jak również jazdy w kasku ochronnym). Było to możliwe dzięki stworzeniu specjalnego sensora, który odpowiednio sterował napędem elektrycznym w momencie zadziałania mięśni rowerzysty na pedały roweru elektrycznego. Rozwiązanie to nazwano „Power Assist”, a rower firmy Yamaha, w którym zastosowano po raz pierwszy to Yamaha PAS. W roku 1994 wprowadzono w Europie przepisy prawne dopuszczające rozwiązania bazujące na idei „Pedelec”. W tym samym roku wszedł na rynek pierwszy europejski Pedelec – rower o nazwie Yoker.
